Over Theetje

Hé jij!
Kom binnen, gezellig.
Nee joh, hou je schoenen lekker aan.
Ik moet toch nog stofzuigen…
Koffie?

 

STERN.

 

 

Wat leuk dat je op mijn blog bent beland!
Deze koffieleut zal zich even voorstellen, dat is wel zo netjes:

 

Hoi hoi! Ik ben Shantay Stern. Je zegt het zo: Sjanté, maar als je dat te moeilijk vindt, mag je me ook gewoon Theetje noemen, hoor. Ik ben een twenty something die fulltime van het leven geniet. Ik heb gewerkt als actrice slash danseres en momenteel geef ik er les in. Misschien ken je me van wat (tv-)producties. Of denk je juist: wie is deze krullenbol? Is niet erg.

 

‘Psst, kijk eens naar rechts,’ zei passie ooit op een dag. ‘Ik kom je verblijden. Ja, ik lag een paar jaren in het stof. Hoorde je me niet af en toe niezen?’ Met een brede grijns schudde Theetje haar hoofd. Haar kroesharen zwierden vanzelf mee. ‘Nou ja, nu ben ik er weer. Ik dacht dat je dat misschien wel leuk zou vinden. Mag ik in je hart wonen? Die oude opbergdoos vind ik maar niets.’ Theetje omarmde haar passie, want ze zag hoe vurig en liefdevol ze in haar ogen keek.
‘Tuurlijk!’ antwoordde ze zonder enige bedenktijd. ‘Ik ben je niet vergeten, maar ik heb je wel gemist…’

 

Sinds ik me kan heugen schreef ik al kleine gedichtjes en verhalen. Zot was ik erop. Nog steeds.
Blij word ik van woorden, letters en zinnen, als een kwispelend hondje dat op haar koekje wacht. Met verscheidene talen maak je mij ook heel gelukkig. Even een dialoogje in het Duits kletsen? Wees welkom. Engels en Fries mag ook. Accenten? Van Schotland tot Drenthe.
Voorlopig ben ik er nog wel zoet mee. Ik stop pas als je het aangeeft (en je er ongemakkelijk van wordt, oeps…)

 

Oude onafgemaakte verhalen verzamelden zich in een stoffig hoekje; mettertijd hoopte het zich op. Boeken wilde ik ervan maken. Nooit kwam het af. Is dat een kwestie van opgeven, van geen geduld hebben, vroeg ik me altijd af? Of gewoonweg een duidelijk teken dat het niet voor mij is weggelegd? Geniet ik wel van het schrijven? Ja, zei het stemmetje in mijn hoofd, de laatste vraag beantwoordend. Dan is er maar één oplossing: korte verhalen, gedichtjes en quotes. Want… nou ja, die komen wél af. Sinds dat verhelderende moment, liggen mijn focuspunten daar op.

 

Maar Theetje, even iets anders… waarom eigenlijk ‘koffie’?
Omdat koffie een tool is om alles nét wat gezelliger te maken. Het werkt áltijd; het is iets psychisch. Mensen worden over ‘t algemeen blij van (het woord) koffie, het verbetert onze humeur. Dus als je je minder voelt, kan een bakkie troost veel goeds voor je doen. En ik vind het gewoon heel, HEEL lekker. Daarbij is het een perfect drankje tijdens het lezen van deze blog.

 

En waarom ‘theetje’?
Wegens dezelfde reden ↑
En ja… ook omdat het mijn bijnaam is.

 

Snuffel lekker rond op #koft en ik hoor het wel wanneer je iets te melden hebt.
Theetjes ”antwoordapparaat” staat altijd aan!